2006-02-21T14:40:00.000-08:00

De tekst indelen zoals verwacht wordt. Mijn standpunten bewijzen volgens de logica, dat kan, maar ik kan het niet, ik wil geen wetenschapper zijn.

Rationeel en logisch zijn termen die horen bij wetenschap, ik heb grote moeite me zo uit te drukken, ik heb er grote moeite mee dat anderen zich zo uitdrukken. Gelukkig blijkt in exacte wetenschap en filosofie (het voorbeeld en de basis van wetenschap) dat de logica en waarheid geen onbevlekte begrippen zijn. Waarheid is onkenbaar. Onze uitgangspunten met betrekking tot ware kennis staan al ver uiteen al sinds onze klassieke oudheid. Wetenschap is niet het antwoord en geeft geen antwoord.
Wetenschap is een taalspel die het andere onderdrukt. Op zoek naar homogene antwoorden, de logisch causale verbanden, het wetmatige, word de creativiteit van het leven, het poëtische, de diversiteit, het laten, gediskwalificeerd.

Pedagogiek betreft het proces waarbij een kind volwassen wordt. Het proces waarbij irrationeel denken wordt omgevormd tot rationeel denken. De reeks gebeurtenissen waarbij schijnbaar de sluier van onwetendheid wordt verwijderd. Het ontwikkelen van taal die iedereen verstaat. Het proces waarbij onverwacht gedrag wordt afgeleerd en het kind aan de verwachtingen leert voldoen.Wee degene die dit niet kunnen, wee degene die niet groeit volgens wetmatigheden, wee degene die teveel vragen stelt, wee degene die niet leert liegen.

Het inwendige hoofd van de volwasene in dit beeld is ongeschilderd, je ziet daar de grondverf. Ontdaan van emotie ben je wetenschappelijk volwasen, maar dit is leeg. De loep is de is de methodologie die je in wetenschap moet volgen om tot juiste antwoorden te komen en het rationele kille licht van de lamp het ongebiaste verhelderen. Dit heeft natuurlijk niets te maken met het daglicht zoals wij dat kennen. Het kind onder de sluier der onwetenheid is het studie object, het is het raadsel dat we zelf ooit waren maar waar we niets meer van weten. Hoe kan het zijn dat we onzelf niet kunnen kennen? Emotievol en warm verkent het de wereld zoals we zelf zouden willen zijn. Het opgroeiende kind achter de volwassen leert steeds meer taal en wordt verlicht, de kleur van zijn hoofd verandert van rood via oranje naar geel en waarschijnlijk wit, blank, hij leert zich gedragen en leert de werkelijkheid vertalen, maar verliest eigenlijk alleen maar en zal uiteindelijk ook het lege taalspel spelen. (niet poezie en literatuur, maar feiten en kennis waarin taal alleen maar verwijst naar zichzelf en niets oplevert) Het kind wil eigenlijk de bloem van het leven aan ons laten zien, maar dit verandert in het op de enkels pissen van de volwassen. Gelukkig neemt de nieuwe generatie andere waarheden en normen aan en kent de jeugd een andere werkelijkheid die wij niet meer begrijpen.
Blijft over ter beschrijving de vorm van de volwassene het grote vraagteken. In de diepste gronden van taal en kennis rest alleen de niet te beantwoorden vraag, de fabel en de mythe van ons leven, daar rest ons niets anders dan berusting, het laten. Het leven is gedreven en gaat spontaan toch zijn gang.

Laat je niet misleiden door wat ik schrijf, lees het schilderij in je eigen taal.

Groeten Walter